Waar het asfalt stopt,
begint mijn rust.

Er is een moment waarop de weg smaller wordt, het asfalt overgaat in zand of grind en je bord met bestemmingen verdwijnt. Precies daar begint het voor mij. Niet omdat het spannend moet zijn, maar omdat het stil wordt.

Terreinrijden vraagt aandacht. Je leest de ondergrond, kiest je lijn, voelt wat de auto doet. Die concentratie duwt alles wat je van huis meeneemt naar de achtergrond. Dat is de ontspanning in de spanning.

De snelste route is bijna nooit de mooiste. Ik rijd niet om zo snel mogelijk ergens te zijn, maar om onderweg iets te beleven. Een omweg is geen tijdverlies, het is de reden dat ik ga.

Geen strak schema dus. Wel een richting, een volle tank en genoeg tijd om te stoppen als een plek daarom vraagt.

Rijden en koken zijn voor mij niet twee losse hobby's. Waar je stopt, bepaalt wat je eet en hoe je het klaarmaakt. Buiten koken is improviseren: wat heb je bij je, wat vind je onderweg, hoeveel hitte krijg je uit dit hout.

Een dag rijden en dan aan het eind van de middag het vuur opbouwen: dat is voor mij het hele idee in één beweging. Rook, smaak en een verhaal om mee terug te nemen.